ایران به واسطه جایگاه جغرافیایی خود، ذخایر عظیم نفت و گاز را با چند کشور همسایه به اشتراک دارد. میادین مشترک نفت و گاز، به دلیل ماهیت همزمان استخراج دو کشور، اهمیت ویژه‌ای دارند؛ هر لحظه تأخیر در توسعه این میادین، به معنای واگذاری سهم ایران به طرف مقابل است.
برداشت مؤثر از میادین دریایی و خشکی مشترک، به فناوری‌های پیشرفته حفاری افقی، کنترل فشار و بهره‌وری بالا نیاز دارد که بیشتر در اختیار شرکت‌های غربی یا شرکای آن‌هاست.
این میدان‌ها در دهه ۱۹۹۰ توسط کنسرسیوم هندی ONGC Videsh کشف شدند و از همان زمان، موضوع مذاکره و برنامه‌ریزی برای توسعه آنها مطرح بود. اما روند اجرای پروژه با فراز و نشیب‌های متعدد، از جمله خروج شرکت‌های خارجی در اثر تحریم‌ها، مواجه شد.
در گامی دیگر از توسعه بزرگ‌ترین میدان گازی جهان، خط لوله ۳۲ اینچ جدید خشکی فاز ۱۶ پارس جنوبی به عنوان آخرین حلقه از این خط لوله ۱۱۵ کیلومتری با موفقیت وارد مدار شد.