سوزاندن گازهای همراه چند مشکل اساسی دارد. نخست اینکه این گازها خودشان یک منبع انرژی ارزشمند هستند و وقتی میسوزند، در واقع بخشی از سرمایه ملی از بین میرود. دوم اینکه فلرینگ باعث انتشار آلایندههایی مانند دیاکسیدکربن و سایر گازهای گلخانهای میشود که بر کیفیت هوا و محیطزیست تأثیر منفی میگذارند.
در چنین شرایطی، تمرکز صرف بر توسعه میادین بزرگ گازی هرچند ضروری پاسخ کوتاهمدت محسوب نمیشود. پروژههای بالادستی گاز، بهطور معمول به چند سال زمان، سرمایهگذاری سنگین و عبور از ریسکهای فنی و مالی نیاز دارند.
اما چرا گاز همراه نفت بهعنوان «کمکفنر» ناترازی مطرح میشود؟ پاسخ در ماهیت این گاز نهفته است. گاز همراه نفت همین حالا تولید میشود، اما به دلیل نبود یا ضعف زیرساختهای جمعآوری، انتقال، فشارافزایی و فرآورش، به مصرف داخلی نمیرسد.
در سالهای گذشته وعدههای متعددی درباره حذف فلرها مطرح میشد اما دادههای عملیاتی جدید نشان میدهد رویکرد اجرایی تغییر کرده و تمرکز از اعلام هدف به تعریف پروژه منتقل شده است. در دوره دولت چهاردهم ظرفیت جمعآوری گازهای مشعل به ۱۹.۹ میلیون مترمکعب در روز رسیده و رشدی ۱۱۴ درصدی ثبت شده است.