برگزاری این نشست تخصصی در ادامه سلسله برنامه‌های پیشین شرکت ملی نفت ایران، از جمله «رویداد تحول در سرمایه‌گذاری و توسعه در بالادست نفت و گاز ایران» در اردیبهشت امسال، ارزیابی می‌شود.
همچنین بر اساس لایحه بودجه سال ۱۴۰۵ سهم شرکت ملی گاز از صادرات گاز ۱۴.۵ درصد عنوان شده و تفاوتی با مصوبه ۱۴۰۴ ندارد.
در تجربه IPC، اولین نشانه آشکار ساختار سنگین بوروکراتیک، طولانی بودن فرآیند تصمیم‌گیری است؛ روندی که عملاً هر بار مذاکرات به نقطه‌ای نزدیک به جمع‌بندی می‌رسید، دوباره به‌دلیل برداشت متفاوت واحدها از متن و مفهوم قرارداد، به نقطه بازگشت می‌رسید.
اعتبارات تهاتری و جمعی _خارجی به تفکیک جداول منابع و جداول مصارف به صورت جداگانه و در ردیف‌های مستقل ثبت می‌شوند.
نتایج نیم‌سال نخست اجرای این سیاست‌ها نشان‌دهنده آثار ملموس است. طبق گزارش شرکت ملی نفت، ظرفیت تزریق گاز در مناطق نفت‌خیز جنوب به ۱۱۵ میلیون مترمکعب در روز رسیده، میزان سوزاندن گازهای همراه حداقل ۱۲ درصد کاهش یافته، و طرح‌های نگهداشت تولید توانسته‌اند حدود ۷۰ هزار بشکه به تولید روزانه اضافه کنند.
مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران اظهار کرد: با توجه به فرسودگی تجهیزات صنعت نفت در بخش‌های دریایی و خشکی، افزون بر برنامه‌های بازسازی و نوسازی که مستلزم منابع مالی و زمان قابل‌توجه است، باید از راهکارهای میان‌بر برای ارتقای سطح ایمنی بهره گرفت.
«نظر به مراتب تعهد، تخصص و تجربیات ارزشمند جنابعالی، به موجب این حکم به‌عنوان مدیر مهندسی و ساختار منصوب می‌شوید.
قنبرپور با اشاره به وضعیت زیرساخت‌های فناورانه منطقه گفت: با همکاری مجموعه‌های توانمند داخلی، پروژه‌هایی نظیر شبکه وای‌فای عمومی و سیم‌کارت مجازی برای فعالان حوزه نوآوری در دستور کار قرار گرفته است تا وابستگی به زیرساخت‌های سنتی کاهش یابد.
بر اساس بند «الف» ماده‌ی ۴۸ قانون برنامه ششم توسعه، دولت موظف بود تا پایان برنامه (که عملاً به سال ۱۴۰۱ ختم شد)، مهار و جمع‌آوری ۹۰ درصد گازهای مشعل را محقق سازد. این هدف‌گذاری بلندپروازانه، نشان‌دهنده اهمیت استراتژیک جمع‌آوری این منابع انرژی بود.