در تجربه‌های دهه ۱۳۷۰ و اوایل ۱۳۸۰، مدل تهاتر ایران بیشتر در قالب قرارداد «Buy Back» و برخی توافق‌های خاص با شرکت‌های سازنده خارجی عملی شد. در این دوره، مهم‌ترین انگیزه، کمبود نقدینگی ارزی و محدودیت در دسترسی به خطوط اعتباری بین‌المللی بود.
در سال‌های اخیر، با وجود رشد نیاز داخلی و فشار رقابت برداشت از سوی کشورهای همسایه، روند توسعه بعضی از این میادین به کندی پیش رفته است. علت اصلی را باید در محدودیت منابع مالی دولت، تورم فزاینده، و تحریم‌های بانکی و نفتی جست که راه‌های سنتی تأمین سرمایه را مسدود کرده است.
این کمبود سرمایه نه‌تنها زمان‌بندی تولید را به تعویق انداخته، بلکه ریسک از دست رفتن بازارهای صادراتی را نیز افزایش داده است. در چنین شرایطی، به‌کارگیری ابزارهای نوین مالی داخلی، به‌ویژه اوراق مشارکت و صکوک انرژی، می‌تواند یکی از راهکارهای موثر برای جبران شکاف سرمایه‌گذاری باشد.