اصرار بر سیاست خودکفایی غلات به ناچار اثرات منفی مختلفی بر شهرنشینی، تجدید ساختار صنعتی و بهره وری کشاورزی برای کشوری با ضرر نسبی در تولید غلات خواهد داشت. چینیها میتوانند به راحتی از تجربه ژاپن با در زمینه اصرار بر خودکفایی بالا در تولید برنج درس بگیرند.
امنیت غذایی از زمان بحران جهانی غذا در سال ۲۰۰۷، زمانی که امارات متحده عربی متوجه شد که بازارها و بنابراین ثروت بیکران نفت آن قابل اعتماد نیستند، در اولویت برنامههای این کشور قرار گرفته است.
بخش دوم، بخش متغیر میان کف و سقف خودکفایی است که حدود ۳۰ درصد از کل نیاز غذایی کشور را شامل میشود و میتوان آن را «بخش تابآور ولی حساس به مدیریت و اقلیم» دانست. میزان تحقق این بخش بهشدت به کارآمدی نظام مدیریت منابع، سیاستهای حمایتی، قیمتگذاری نهادهها و شرایط اقلیمی هر سال وابسته است.
در چین، حفاظت از زمینهای کشاورزی و جلوگیری از تجاوز به حریم شهرها به ویژه اجرای دقیق سیاستهای حفاظت از زمینهای کشاورزی برای اطمینان از حفظ زمینهای قابل کشت کافی برای کشاورزی ضروری است.