یکی از مهمترین دستاوردهای این نشست، توافق برای حمایت از «ساخت بار اول» اقلام راهبردی حوزه ریلی بود؛ اقدامی که با هدف کاهش وابستگی به خارج از کشور و افزایش سهم تولیدکنندگان داخلی در زنجیره تأمین صنعت ریلی دنبال میشود.
این کارشناس ترانزیت با اشاره به چالشهای موجود یادآور شد: کمبود ناوگان جادهای، شلوغی مرزهای ایران و افغانستان و عدم تکمیل خط ریلی میان دو کشور از جمله موانع جدی در مسیر تثبیت این کریدور است. اگر در کوتاهمدت این مشکلات برطرف نشود، این فرصت نیز مانند تجربه تاریخی پس از فروپاشی شوروی از دست خواهد رفت.
ناصریان بیان کرد: مسیر ترانزیتی شرق به غرب ایران میتواند از مرزهای ریلی مثل سرخس و اینچه برون از ترکمنستان یا از مرز شمتیغ با افغانستان یا از مرزهای آبی دریای خزر وارد کشور شود.
در این میان، موقعیت جغرافیایی ایران بهگونهای است که کریدورهای اصلی شرق – غرب و شمال – جنوب با کوتاهترین فاصله از خاک کشور عبور میکنند.
قائممقام مدیرعامل شرکت راهآهن با بیان اینکه سهم حملونقل ریلی در مقایسه با بخش جادهای همچنان پایین است، تصریح کرد: در برنامه هفتم توسعه، رشد سهم حملونقل ریلی هدفگذاری شده و تاکنون حدود ۹ درصد از اهداف پیشبینیشده محقق شده است.
غلامرضا رضائیان، رئیس ستاد برگزاری نمایشگاه و کنفرانس حملونقل و لجستیک، با اشاره به اهداف اصلی این دوره گفت: رویکرد کلیدی این رویداد توسعه زنجیره یکپارچه حملونقل و لجستیک با تأکید بر بهرهوری، هوشمندسازی و ارتقای نقش بخش خصوصی است.
موسوی ادامه داد: علیرغم تحریمهای شدید و ظالمانه، رشد ۱۲ درصدی تناژ حمل بار نسبت به سال گذشته به ثبت رسیده است. در بخش مسافری نیز با خروج بیش از ۱۲۰ سالن مسافری در یکسال گذشته به دلیل نوسازی و بهسازی، رشد ۴ درصدی آمار سیر قطارها را شاهد بودیم.
کریمی قهی ادامه داد: این مسیر ریلی بیش از ۶۵۰۰ کیلومتر طول دارد و قرار است پایتخت پاکستان را از طریق زاهدان، تهران و مرز رازی در آذربایجان غربی به استانبول متصل کند. آخرین حرکت این قطار به اوت ۲۰۲۲ بازمیگردد، اما مشکلات فنی، تأخیر در گمرکات و آسیب زیرساختها بر اثر سیلابهای گسترده باعث توقف آن شد.
