از یک سو در شمال کشور مجموعهای از کشورهای آسیای مرکزی و حوزه دریای خزر قرار دارند که دارای منابع بزرگ نفت و گاز هستند و از سوی دیگر در جنوب ایران خلیج فارس قرار دارد که یکی از بزرگترین مراکز تولید و صادرات انرژی در جهان به شمار میرود.
اگرچه اتحادیه اروپا وابستگی مستقیم محدودی به نفت خلیج فارس دارد، اما افزایش ریسک در عرضه جهانی موجب رشد قیمت انرژی در بازارهای بینالمللی شده و همین مسئله قیمت سوخت و برق در اروپا را تحت تأثیر قرار داده است.
از آنجا که کویت فاقد خط لوله فرامرزی جایگزین برای دور زدن خلیج فارس است، راهبرد این کشور در حال حاضر بر فروش ذخایر نفتی در خارج از مرزها، از جمله محمولههای ذخیرهشده در نفتکشها و پالایشگاه مشترک با ویتنام متمرکز شده است.
اصولا، جزایر همانند تنگههای طبیعی از عوامل ثابت ژئوپلیتیکی هستند که بر قدرت ملی و سیاست خارجی کشورها تأثیر بهسزایی دارند.
این رویکرد در واقع نوعی بهینه سازی جریان گاز در شبکه ملی به شمار می رود. همکاری با ترکمنستان در این زمینه سابقه طولانی دارد و در قالب قراردادهای مختلف صادرات و سواپ گاز میان دو کشور انجام شده است.
ایران در مرکز جغرافیایی این سناریو قرار دارد. موقعیت ترانزیتی ایران میان حوزه دریای خزر آسیای مرکزی و خلیج فارس باعث شده این کشور در بسیاری از طرح های ترانزیت انرژی مورد توجه قرار گیرد. از سوی دیگر روسیه به عنوان یکی از بزرگ ترین تولیدکنندگان گاز جهان به دنبال تنوع بخشیدن به مسیرهای صادراتی خود است.
طبق دادههای رسمی، قیمت گازوئیل در ایالت کالیفرنیا نیز جهشی چشمگیر داشته است. این قیمت که در ابتدای جنگ حدود ۴ دلار و ۸۰ سنت بود، اکنون به بیش از ۷ دلار و ۳۰ سنت رسیده است. به این ترتیب بهای گازوئیل در این ایالت بیش از ۵۲ درصد افزایش یافته و در حال ثبت رکوردهای تاریخی است.
