تمرکززدایی اقتصادی، بهویژه در کشورهایی که پهنه جغرافیایی بزرگ و ظرفیتهای متنوع دارند، یکی از مؤثرترین ابزارها برای افزایش بهرهوری و تسهیل رشد پایدار است.
به بیان دیگر، مسئله اصلی فقط «کجا سرمایهگذاری کنیم» نیست؛ بلکه «چرا آن نقطه بهترین مکان برای آن نوع فعالیت است». آمایش سرزمین، پاسخی علمی و مبتنی بر داده برای همین پرسش است.
در ایران نیز این بحث بهطور جدیتری وارد فضای سیاستگذاری شده است. طی روزهای گذشته اعلام رسمی وزارت اقتصاد درباره آغاز یک سازوکار تازه تحت عنوان «ستادهای توسعه منطقهای» نشان داد دولت قصد دارد از الگوی متمرکز فاصله بگیرد و امکان تصمیمسازی محلی را تقویت کند.