اقتصاد ایران به‌طور تاریخی اقتصادی انرژی‌محور بوده است. هم از منظر درآمدهای دولت و هم از حیث وابستگی تولید و معیشت به انرژی ارزان و در دسترس. در چنین ساختاری، هرگونه سیاست اصلاحی از آزادسازی قیمت‌ها تا هدفمندسازی یارانه‌ها – زمانی قابلیت اجرا و پذیرش اجتماعی پیدا می‌کند که شهروندان و فعالان اقتصادی نسبت به استمرار تأمین انرژی اطمینان داشته باشند.